1

Лопинавир/ритонавир, хидроксихлорокин, ремдесивир, интерферон бета… Кои други лекови се испитуваат како потенцијален успешен третман кај пациенти со COVID-19?

Нафамостат и камостат

 

Нафамостат и камостат претставуваат инхибитори на серин протеазите и се одобрени во Јапонија за третман на панкреатитис. Во изминатите години, било утврдено дека камостатот in vitro го блокира навлегувањето на SARS-CoV во клетката, делувајќи како антагонист на серин протеазата TMPRSS2. Согласно на претходните сознанија, истражувачите сметаат дека нафамостатот и камостатот би можеле да имаат сличен ефект во инхибицијата на SARS-CoV-2. Според in vitro студиите, двата лека го блокираат навлегувањето на SARS-CoV-2 во клетките, иако во една претходно издадена студија се нагласува дека нафамостатот го инхибира влезот на вирусните честици со ефикасност приближно 15 пати поголема од онаа на камостатот.

Овие лекови се моментално во фаза 2 и фаза 2/3 на клиничките студии кои се изведуваат во САД и Јапонија со цел испитување на нивната ефикасност против COVID-19. Во овие студии, примарен исход е времето потребно за клиничко подобрување кај пациентите кои примаат нафамостат и потенцијално намален вирусен товар (viral load) по третманот со камостат.

 

Фамотидин

 

Фамотидинот претставува антагонист на H2-рецепторите и се испитува како можен третман за пациенти болни од COVID-19 откако докторите во Кина објавиле дека пациентите во Вухан, кои примале терапија за гастроезофагијален рефлукс имале помала веројатност за летален исход или потреба од интубација. Некои болници во Њу Јорк моментално го испитуваат интравенозниот фамотидин во комбинација со хидроксихлорокин и се подготвуваат за фаза 3 на рандомизирани студии кај пациенти со COVID-19 кои се во критична состојба.

Механизмот на дејство на фамотидинот засега не е разјаснет иако се смета дека веројатно се поврзува со papain-like протеазата, која е кодирана од геномот на SARS-CoV-2, протеаза за која се знае дека е од суштинско значење за навлегувањето на SARS-CoV во клетките.

 

Умифеновир

 

Умифеновир е дериват на индолот и е лиценциран за употреба кај луѓе само во Русија и Кина, како профилакса од грип тип А и Б. Некои научници сметаат дека умифеновирот поседува широк спектар на антивирусни својства, иако доказите за неговите корисни ефекти врз здравјето на луѓето сè уште не се комплетно разјаснети.

Бидејќи станува збор за хидрофобна мала молекула за која се смета дека лесно влегува во интеракции со липидите и протеините, се смета дека своите антивирусни својства умифеновирот ги постигнува преку директно поврзување со вирусната липидна мембрана и влијае на движењето на вирусот низ клетката. Една студија која ја споредувала ефикасноста на умифеновирот со комбинацијата лопинавир/ритонавир покажала дека умифеновирот е поефикасен во намалувањето на вирусниот товар (viral load) кај пациенти болни од COVID-19.  Сепак, во друга студија се заклучува дека ниту третманот со умифеновир, ниту пак со комбинацијата лопинавир/ритонавир не се ефикасни во подобрувањето на клиничката слика кај пациенти со лесна до умерена форма на COVID-19.

 

Нитазоксанид

 

Нитазоксанид е тиазолид кој се користи заради неговото антиинфективно дејство кај паразитски, бактериски и вирусни инфекции. Кај вирусни инфекции, како што е инфекција со коронавирусот MERS-CoV, дејствува преку блокирање на созревање на вирусниот нуклеокапсид N протеин кој промовира производство на вирусни честички, претпоставен начин на дејство и кај пациенти кои се болни од COVID-19.

 

Ивермектин

 

Ивермектин е липофилен макролид кој вообичаено се користи како антипаразитски лек со широк спектар. Кај паразитите делува преку врзување со глутаматните хлоридни јонски канали, што доведува до деполаризација на клетките и парализа или смрт на паразитот. Што се однесува до неговото дејство кај пациенти болни од COVID-19, се смета дека дејствува преку врзување и дестабилизирање на протеините потребни за транспорт низ клетките кои се користат за влез на вируснa RNA во јадрото. Во опсервационата мултицентрична студија со околу 1 400 пациенти, администрацијата на ивермекатин е поврзана со пониска стапка на смртност (7% наспроти 21% во контролната група) и пократок престој на пациентите во болница. Дополнително, помалку интубирани пациенти починале во групата на кои им бил администриран ивермекатин. Најмалку две студии моментално регрутираат учесници за тестирање на лекот; едната е пилот студија во Индија која ќе го спореди ивермектинот со стандардната нега, а друга студија во Кентаки ќе го тестира лекот во комбинација со хидроксихлорокин.

 

Тоцилизумаб и сарилумаб

 

Во една ретроспективна студија на околу 200 пациенти со COVID-19, било докажано дека пациентите со тешка клиничка форма на болеста имале покачено ниво на инфламаторниот цитокин IL-6. Се смета дека синдромот на ослободување на цитокини е вклучен во егзацербација на тешки реакции на вирусот, предизвикувајќи ARDS дури и при намалување на вирусното оптоварување (viral load). Различни лекови кои блокираат различни цитокини се тестираат во клиничките студии, вклучително и тоцилизумаб и сарилумаб, како и моноклонални антитела кои претставуваат инхибитори на IL-6 рецепторот и обично се користат за лекување на ревматоиден артритис. Резултатите од рандомизирана контролирана студија за тоцилизумаб се чини дека се ветувачки, иако податоците сè уште не се објавени. Прелиминарните резултати од фазата 2 на една студија на сарилумаб покажуваат некои позитивни трендови од администрација на лекови кај групи на пациенти, категоризирани како „критични“, но негативни резултати кај пациенти во „тешка“ група (оние кои бараат кислородна суплементација, но не и интубација). Третата фаза од оваа студија претставува испитување само на поголемата доза на лекот наспроти плацебо во критичната група.

 

Бевацизумаб

 

Истражувачите во Кина и Италија вклучуваат COVID-19 пациенти во клинички студии со цел да го испитаат бевацизумабот, моноклонално антитело насочено кон сигнализирачкиот протеин VEGF (васкуларен ендотелијален фактор на раст) кое се користи во клинички третман на разни типови на карцином. Лекот ги потиснува туморите со инхибиција на растот на крвните садови кои го нутритираат туморот. Со потиснување на VEGF, ова моноклонално антитело може потенцијално да ја намали васкуларната пропустливост и со тоа да го намали количеството на течност што влегува во белите дробови на пациенти со COVID-19 кои страдаат од ARDS.

 

Флувоксамин

 

Изненадувачко имуномодулаторно дејство може да му се препише на антидепресивот флувоксамин, кој вообичаено се користи за лекување на опсесивно-компулсивно нарушување. Претходните студии кај животни откриле дека овој селективен инхибитор на превземањето на серотонин се врзува за сигма-1 рецепторите при што ја прекинува воспалителната каскада од ендоплазматскиот ретикулум во клетките.

Истражувачите се надеваат дека ќе вклучат околу 150 луѓе од Мисури и Илиноис во рандомизираната студија контролирана со плацебо. Пациентите со лесни симптоми на COVID-19 ќе бидат третирани со лек или плацебо, а научниците се надеваат на позитивен исход на терапијата со овој антидепресив.

 

REFERENCE:

 

Shaffer, L., 15 drugs being tested to treat COVID-19 and how they would work, Nature medicine, 2020, Available at: https://www.nature.com/articles/d41591-020-00019-9 .

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Заборавено корисничко име или лозинка
Ве молиме внесете ја вашата email адреса. Корисничкото име и новата лозинка ќе ви бидат пратени по email.